/* */

Selasa, 21 Mei 2013


Hasil Bahtsul Masail PWNU Jatim 9 Oktober 2010 di PP.Al Hikam Bangkalan

Deskripsi Masalah:

Dari dulu sampai sekarang, dalam kacamata kebanyakan masyarakat awam, ada kesan bahwa torehan tanda kelam/hitam di jidat seorang muslim menunjukkan bahwa orang tersebut adalah orang yang khusyu’ atau paling tidak ahli beribadah (banyak sujud) dan bahwa ada yang mengatakan bahwa tanda tersebut adalah nur (cahaya) yang bisa berdampak prestisius dikalangan masyarakat. Jika tanda kelam/hitam di jidat tersebut dulu kebanyakan terlihat pada orang-orang yang sudah berusia matang atau berumur, kini tanda tersebut sering dijumpai ada pada jidat seorang muslim yang masih muda atau para santri pondok pesantren, bahkan artis penyanyi dan bekas bermocora yang walau baru beberapa bulan ia bertaubat pun ikut-ikutan diketemukan ada tanda tersebut.

Pertanyaan:
Bagaimanakah pandangan syara’ berkenaan dengan tanda kelam/hitam di jidat tersebut?
Bagaimanakah hukum taatsur (mengupayakan bekas ketika sujud) atau membiarkan tanda kelam/hitam tersebut di jidat?
(PCNU SIDOARJO)

Jawaban 1 dan 2:

Tanda hitam pada jidat seseorang tidak mencerminkan prilaku kasalehan seseorang, meskipun pada sebagian orang2 saleh ditemukan tanda hitam pada jidatnya karena sering shalat. Sedangkan usaha menampakkan tanda hitam pada jidat dengan maksud agar nampak saleh hukumnya adalah haram karena tergolong riya’. Bagi sebagaian orang yang telah nampak tanda hitam pada jidatnya, jika dapat mendorong timbulnya sifat riya’ maka menurut imam Ghazali harus di hilangkan agar terhindar dari sifat riya’.

Adapun mengenai pengertian tanda hitam yang terdapat dalam ayat alqur’an :

سِيمَاهُمْ فِي وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ

Para ulama berbeda dalam menafsirkannya:

1. Tanda hitam seperti bekas cap tanda yang ada di punggung onta atau sapi.

2. Perubahan perilaku positif sebagaimana khusyu’ dan lain-lain.

3. Kelak di hari kiamat akan nampak sinar pada jidatnya.

Dasar Pengambilan Hukum:

التحرير والتنوبر لابن عاشور ج 26 ص 201
واختلف في المراد من السيما التي وصفت بأنها من أثر {ٱلسُّجُودِۚ} على ثلاثة أنحاء الأول: أنها أثر محسوس للسجود، الثاني أنها من الأثر النفسي للسجود، الثالث أنها أثر يظهر في وجوههم يوم القيامة. فبالأول فسر مالك بن أنس وعكرمة وأبو العالية قال مالك: السيما هي ما وليس المراد أنهم يتكلفون حدوث ذلك في وجوههم ولكنه يحصل من غير قصد بسبب تكرر مباشرة الجبهة للأرض وبشرات الناس مختلفة في التأثر بذلك فلا حرج على من حصل له ذلك إذا لم يتكلفه ولم يقصد به رياء. وقال أبو العالية: يسجدون على التراب لا على الأثواب.

وإلى النحو الثاني فسر الأعمش والحسن وعطاء والربيع ومجاهد عن ابن عباس وابن جزء والضحاك. فقال الأعمش: مَن كثرت صلاته

بالليل حسن وجهه بالنهار. وقريب منه عن عطاء والربيع بن سليمان. وقال ابن عباس: هو حسن السمت. وقال مجاهد: هو نور من الخشوع والتواضع. وقال الحسن والضحاك: بياض وصفرة وتهيج يعتري الوجوه من السهر. وإلى النحو الثالث فسر سعيد بن جبير أيضاً والزهري وابن عباس في رواية العوفي والحسن أيضاً وخالد الحنفي وعطية وشهر بن حوشب: أنها سِيما تكون لهم يوم القيامة، وقالوا: هي بياض يكون في الوجه يوم القيامة كالقمر ليلة البدر يجعله الله كرامة لهم.

تفسير الفخر الرازى ج 1 ص 4099
وقوله تعالى : {سِيمَاهُمْ فِى وُجُوهِهِم مِّنْ أَثَرِ السُّجُودِ } فيه وجهان أحدهما : أن ذلك يوم القيامة كما قال تعالى : {يَوْمَ تَبْيَضُّ وُجُوهٌ} (آل عمران : 106) وقال تعالى : {نُورُهُمْ يَسْعَى } (التحريم : 8) وعلى هذا فنقول نورهم في وجوههم بسبب توجههم نحو الحق كما قال إبراهيم عليه السلام : {وَتِلْكَ الامْثَالُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِا وَمَا يَعْقِلُهَآ إِلا الْعَالِمُونَ * خَلَقَ اللَّهُ السَّمَاوَاتِ وَالارْضَ بِالْحَقِّ إِنَّ فِى ذَالِكَ لايَةً لِّلْمُؤْمِنِينَ} (الأنعام : 79) ومن يحاذي الشمس يقع شعاعها على وجهه ، فيتبين على وجهه النور منبسطاً ، مع أن الشمس لها نور عارضي يقبل الزوال ، والله نور السموات والأرض فمن يتوجه إلى وجهه يظهر في وجهه نور يبهر الأنوار وثانيهما : أن ذلك في الدنيا وفيه وجهان أحدهما : أن المراد ما يظهر في الجباه بسبب كثرة السجود والثاني : ما يظهره الله تعالى في وجوه الساجدين ليلاً من الحسن نهاراً ، وهذا محقق لمن يعقل فإن رجلين يسهران بالليل أحدهما قد اشتغل بالشراب واللعب والآخر قد اشتغل بالصلاة والقراءة واستفادة العلم فكل أحد في اليوم الثاني يفرق بين الساهر في الشرب واللعب ، وبين الساهر في الذكر والشكر.

حاشية الصاوي على الجلالين ج 4 ص 89{ قوله سِيمَاهُمْ فِى وُجُوهِهِم مِّنْ أَثَرِ السُّجُودِ } اختلف في تلك السيما فقيل ان مواضع سجودهم يوم القيامة ترى كالقمر ليلة البدر وقيل هو صفرة الوجوه من سهر الليل وقيل الخشوع الذي يظهر على الاعضاء حتى يتراءى انهم مرضى ةليسوا بمرضى وليس المراد به ما بصنعه بعض الجهلة المرائين من العلامة في الجبهة فانه من فعل الخوارج وفي الحديث اني لابغض الرجل واكرهه اذا رايت بين عينيه اثر السجود

تفسير السراج المنير للخطيب الشربيني ج 4 ص 31
ثم بين كثرة صلاتهم. بقوله تعالى : {سيماهم} أي : علامتهم التي لا تفارقهم {في وجوههم} ثم بين تعالى العلامة بقوله {من أثر السجود} وهو نور وبياض في وجوههم يوم القيامة كما قال تعالى {يوم تبيض وجوه وتسودّ وجوه} (آل عمران : 106) رواه عطية العوفيّ عن ابن عباس. وعن أنس هو استنارة وجوههم من كثرة صلاتهم. وقال شهر بن حوشب : تكون مواضع السجود من وجوههم كالقمر ليلة البدر. وقال مجاهد هو السمت الحسن والخشوع والتواضع والمعنى أنّ السجود أورثهم الخشوع والسمت الحسن الذي يعرفون به. وقال الضحاك : هو صفرة الوجه. وقال الحسن : إذا رأيتهم حسبتهم مرضى وما هم بمرضى. وقال عكرمة : هو أثر التراب على الجباه. قال أبو العالية : لأنهم يسجدون على التراب لا على الثياب. وقال عطاء : استنارت وجوههم من طول ما صلوا بالليل لأنّ من كثرت صلاته بالليل حسن وجهه بالنهار قال بعضهم : دخل في هذه الآية كل من حافظ على الصلوات الخمس. قال البقاعي : ولا يظن أنّ من السيما ما يصنعه بعض المرائين من أثر هيئة السجود في جبهته فإنّ ذلك من سيما الخوارج. وفي نهاية ابن الأثير في تفسير الثقات ومنه حديث أبي الدرداء أنه رأى رجلاً بين عينيه مثل ثغنة البعير فقال : لو لم يكن هذا كان خيراً يعني كان على جبهته أثر السجود وإنما كرهها خوفاً من الرياء عليه. وعن أنس عن النبيّ صلى الله عليه وسلم أنه قال : "إني لأبغض الرجل وأكرهه إذا رأيت بين عينيه أثر السجود" وعن بعض المتقدّمين : كنا نصلي فلا يرى بين أعيننا شيء ونرى أحدنا الآن يصلي فيرى بين عينيه ركبة البعير فلا ندري أثقلت الرؤوس أم خشنت الأرض. وإنما أراد بذلك من تعمد ذلك للنفاق

تفسير روح البيان لإسماعيل حقي بن مصطفى الإستانبولي الحنفي الخلوتي ج 9 ص 48
قال الراغب : الرضوان الرضى الكثير {سِيمَاهُمْ} فعلى من ساه إذا أعلمه أي جعله ذا علامة والمعنى علامتهم وسمتهم وقرىء سيمياؤهم بالياء بعد الميم والمد وهما لغتان وفيها لغة ثالثة هي السيماء بالمد وهو مبتدأ خبر قوله : {فِى وُجُوهِهِم} أي ثابتة في وجوههم من أثر السجود حال من المستكن في الجار وأثر الشيء حصول ما يدل على وجوده كما في المفردات أي من التأثير الذي تؤثره كثرة السجود وما روى عن النبي عليه السلام من قوله : لا تعلموا صوركم أي لا تسموها إنما هو فيما إذا اعتمد بجبهته على الأرض ليحدث فيها تلك السمة وذلك محض رياء ونفاق والكلام فيما حدث في جبهة السجاد الذين لا يسجدون إلا خالصاً لوجه الله وكان الإمام زين العابدين رضي الله عنه وهو علي بن الحسين بن علي رضي الله عنهم وكذا علي بن عبد الله بن العباس يقال لهما : ذو الثفنات لما أحدثت كثرة سجودهما في مواضعة منهما أشباه ثفنات البعير والثفنة بكسر الفاء من البعير الركبة وما مس الأرض من أعضائه عند الإناخلاة وثفنت يده ثفناً إذا غلظت عن العمل وكانت له خمسمائة أصل زيتون يصلي عند كل أصل ركعتين كل يوم قال قائلهم: ديار علي والحسين وجعفر وحمزة والسجاد ذي الثفنات. قال عطاء : دخل في الآية تن حافظ على الصلوات الخمس وقال بعض الكبار سيما المحبين من أثر السجود فإنهم لا يسجدون لشيء من الدنيا والعقبى إلامخلصين له الدين وقيل صفرة الوجوه من خشية الله وقيل ندى الطهور وتراب الأرض فإنهم كانوا يسجدون على التراب لا على الأثواب وقيل استنارة وجوههم من طول ما صلوا بالليل قال عليه السلام : من كثر صلاته بالليل حسن وجهه بالنهار ألا ترى أن من سهر بالليل وهو مشغول بالشراب واللعب لا يكون وجهه في النهار كوجه من سهر وهو مشغول بالطاعة وجاء في باب الإمامة أنه يقدم إلا علم ثم ألا قرأتم الأورع ثم الأسن ثم الأصبح وجهاً أي أكثرهم صلاة بالليل لما روي من الحديث قيل لبعضهم ما بال المتهجدين أحسن الناس وجوهاً قال : لأنهم خلوا بالرحمن فأصابهم من نوره كما يصيب القمر نور الشمس فينور به. در نفحات مذكوراست كه ون ارواح ببركت قرب الهي صافي شد انوار موافقت بر اشباخ ظاهر كردد :

درويش را كواه ه حاجت كه عاشقت

رنك رخش زدوربه بين وبدان كه هست

وقال سهل المؤمن من توجه مقبلاً عليه غير معرض عنه وذلك سيما المؤمنون وقال عامر بن عبد القيس كادوجه المؤمن يخبر عن مكتون عمله وكذلك وجه الكافر وذلك قوله سيماهم في وجوههم وقال بعضهم : ترى على وجوههم هيبة القرب عهدهم بمناجاة سيدهم وقال ابن عطاء : ترى عليهم خلع الأنوار لائحة وقال عبد العزيز المكي : ليست هي النحولة والصفرة لكنها نور يظهر على وجوه العابدين يبدو من باطنهم على ظاهرهم يتبين ذلك للمؤمنين ولو كان ذلك في زنجي أو حبشي انتهى ولا شك أن هذه الأمة يقومون يوم القيامة غراً مخجلين من آثار المضوء وبعضهم يكون وجوههم من أثر السجود كالقمر ليلة البدر وكل ذلك من تأثير نور القلب وانعكاسه ولذا قال : آن سياهى كزى ناموس حق ناقوس زد در عرب بو الليل بوداندر قيامت بوالنهار

إحياء علوم الدين ج 1 ح 140
الأول شعر الرأس ولا بأس بحلقه لمن أراد التنظيف ولا بأس بتركه لمن يدهنه ويرجله إلا إذا تركه قزعا أي قطعا وهو دأب أهل الشطارة أو أرسل الذوائب على هيئة أهل الشرف حيث صار ذلك شعارا لهم فإنه إذا لم يكن شريفا كان ذلك تلبيسا

حاشية البجيرمي على الخطيب ج 6 ص 51
فائدة : قال ابن القيم : ما يفعل في زماننا من عمائم كالأبراج وأكمام كالأخراج فحرام باتفاق ا هـ ويحتمل أن يكون محله في غير المتصفين بالعلم وأرباب المناصب كالقضاة ونحوهم ، فإن ما صار شعارا للعلماء يندب لهم لبسه ليعرفوا فيسألوا وليطاعوا فيما عنه زجروا ، ويحرم على غيرهم التشبه بهم فيه ليلحقوا بهم ، ويحرم على غير الصالح التزيي بزيهم حتى يظن صلاحه ، ومثله من تزيا بزي العالم وقد كثر في زماننا هذا ؛ ومنه يعلم تحريم لبس العمامة الخضراء لغير الشريف ، فقد جعلت العمامة الخضراء لأولاد فاطمة الزهراء ليمتازوا فلا يليق بغيرهم من بقية آله صلى الله عليه وسلم لبسها لأنه تزيا بزيهم فيوهم انتسابه للحسن أو الحسين مع انتفاء نسبه عنهما ويمنع من ذلك ، فاعلمه وتنبه له

تفسير الألوسي ج 19 / ص 236
مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَالَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ تَرَاهُمْ رُكَّعًا سُجَّدًا يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَرِضْوَانًا سِيمَاهُمْ فِي وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ ذَلِكَ مَثَلُهُمْ فِي التَّوْرَاةِ وَمَثَلُهُمْ فِي الْإِنْجِيلِ كَزَرْعٍ أَخْرَجَ شَطْأَهُ فَآَزَرَهُ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوَى عَلَى سُوقِهِ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغِيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آَمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ مِنْهُمْ مَغْفِرَةً وَأَجْرًا عَظِيمًا. قرأ عمرو بن عبيد { وَرِضْوَاناً } بضم الراء { سيماهم } أي علامتهم وقرىء { سيمياؤهم } بزيادة ياء بعد الميم والمد وهي لغة فصيحة كثيرة في الشعر قال الشاعر: غلام رماه الله بالحسن يافعا ... له سيمياء لا تشق على البصر / وجاء سيما بالمد واشتقاقها من السومة بالضم العلامة تجعل على الشاة والياء مبدلة من الواو ، وهي مبتدأ خبره قوله تعالى : { سيماهم فِى وُجُوهِهِمْ } أي في جباههم أو هي على ظاهرها ، وقوله سبحانه : { مّنْ أَثَرِ السجود } حال من المستكن في الجار والمجرور الواقع خبراً لسيماهم أو بيان لها أي سيماهم التي هي أثر السجود ، ووجه إضافة الأثر إلى السجود أنه حادث من التأثير الذي يؤثره السجود ، وشاع تفسير ذلك بما يحدث في جبهة السجاد مما يشبه أثر الكي وثفتة البعير وكان كل من العليين علي بن الحسين زين العابدين وعلي بن عبد الله بن عباس أبي الأملاك رضي الله تعالى عنهما يقال له ذو الثفنات لأن كثرة سجودهما أحدث في مواقعه منهما أشباه ثفنات البعير وهي ما يقع على الأرض من أعضائه إذا غلظ ، وما روى من قوله صلى الله عليه وسلم : " لا تعلبوا صوركم " أي لا تمسوها من العلب بفتح العين المهملة وسكون اللام الأثر ، وقول ابن عمر وقد رأى رجلاً بأنفه أثر السجود : أن صورة وجهك أنفك فلا تعلب وجهك ولا تسن صورتك فذلك إنما هو إذا اعتمد بجبهته وأنفه على الأرض لتحدث تلك السمة وذاك محض رياء ونفاق يستعاذ بالله تعالى منه ، والكلام فيما حدث في وجه السجاد الذي لا يسجد إلا خالصاً لوجه الله عز وجل ، وأنكر بعضهم كون المراد بالسيما ذلك .أخرج الطبراني . والبيهقي في «سننه» عن حميد بن عبد الرحمن قال : كنت عند السائب بن يزيد إذ جاء رجل وفي وجهه أثر السجود فقال : لقد أفسد هذا وجهه إما والله ما هي السيما التي سمي الله تعالى ولقد صليت على وجهي منذ ثمانين سنة ما أثر السجود بين عيني ، وربما يحمل على أنه استشعر من الرجل تعمداً لذلك فنفى أن يكون ما حصل به هو السيما التي سمي الله تعالى ، ونظيره ما حكى عن بعض المتقدمين قال : كنا نصلي فلا يرى بين أعيننا شيء ونرى أحدنا الآن يصلي فترى بين عينيه ركبة البعير فما ندري أثقلت إلا رؤس أم خشنت الأرض

Wallaahu A'lamu Bish-showaab



Hasil Bahtsul Masail PWNU Jatim 1980 di PP.Asembagus Situbondo

Bilamana hari raya bertepatan dengan hari jum’at bolehkah bagi seorang bagi seorang Alim memberikan keterangan bahwa pada hari tersebut boleh meninggalkan shalat jum’at tapi hanya shalat dhuhur, dimana hal tersebut mengakibatkan kekosongan syi’ar islam atau bisa menimbulkan kericuhan bagi masyarakat Islam?

Jawab:

Memberikan keterangan/fatwa yang bisa menimbulkan masyarakat menjadi tasahul fiddin (meremahkan agama) tidak boleh.

Dasar Pengambilan:
Bughyatu Al-Mustarsyidin, Hlm. 5-7

لاَ يَحِلُّ لِعَالِمٍ اَنْ يَذْكُرَ مَسْئَلَةً لِمَنْ يَعْلَمُ اَنَّهُ يَقَعُ بِمَعْرِفَتِهَا فِى تَسَاهُلٍ فِى الدِّيْنِ وَوُقُوْعٍ فِى مَفْسَدَةٍ، وَيَحْرُمُ عَلَى الْمُفْتِى التَّسَاهُلُ

Tidak boleh bagi seorang Alim untuk menyebutkan mas’alah bagi orang yang dia ketahui bahwa setelah mengetahui mas’alah tersebut ia akan meremehkan/mempermudah urusan agama dan melakukan perbuatan mafsadah dan diharamkan bagi seorang mufti untuk mempermudah/gegabah dalam urusan fatwa.

Wallaahu A'lamu Bish-showaab



Di pesawat jamaah haji tanpa wudlu’, tetapi tayamum menggunakan kursi sebagai alatnya. Kemudian mengerjakan shalat sambil duduk dan tidak menghadap kiblat. (genggong 1989)Bagaimana Hukumnya ?

Jawab:
Sholatnya semata-mata untuk menghormati waktu لحرمة الوقت dengan alasan :
tayamum tidak sah menurut madzhab empat
tidak menghadap kiblat

Catatan :
Sementara mereka yang memperbolehkan tayamum dengan menggunakan benda-benda yang ada di pesawat terbang, berpedoman pada madzhab Maliki atau Hanafi, bahwa benda-benda yang ada di pesawat itu boleh dipergunakan sebagai alat tayamum, sebagai maksud dari kata-kata ما على وجه الارض menurut madzhab Maliki, dan مامن جنس الارض dalam kitab-kitab Maliki dan Hanafi, tidak demikian maksudnya. Sebab yang dimaksud dengan ما على وجه الارض dan ما على جنس الارض adalah benda yang masih belum dirobah dari aslinya, seperti kayu yang belum dijadikan kursi dan bahan besi yang belum diolah.

Dasar Hukum:
Al Majmu’ Sarh al Muhadzab Juz 2 Hal 212

أما حكم المسألة فمذهبنا أنه لا يصح التيمم الا بتراب هذا هو المعروف في المذهب وبه قطع الاصحاب وتظاهرت عليه نصوص الشافعي وحكي الرافعى عن أبي عبد الله الحناطي بالحاء المهملة والنون أنه حكي في جواز التيمم بالذريره والنورة والزرنيخ والاحجار المدقوقة والقوارير المسحوقة وأشباهها قولين للشافعي وهذا نقل غريب ضعيف شاذ مردود انما أذكره للتنبيه عليه لئلا يغتر به والصحيح في المذهب أنه لا يجوز الا بتراب وبه قال أحمد وابن المنذر وداود قال الازهرى والقاضى أبو الطيب هو قول أكثر الفقهاء وقال أبو حنيفة ومالك يجوز بكل أجزاء الارض حتى بصخرة مغسولة وقال بعص أصحاب مالك يجوز بكل ما اتصل بالارض كالخشب والثلج وغيرهما وفى الملح ثلاثة أقوال لاصحاب: مالك أحدها: يجوز

AL TSIMAR AL YANIAH HAL 24

وَجوَّز التيمم الامام مالك بكل مااتصل بالارض كالشجر والزرع وجوَّزَه ابو حنيفة وصَاحبه محمد بكل ما هو من جِنْسِ الارض كالزرنيخ وجوَّزَهُ الامام احمد وابو يوسف صاحب ابى حنيفة بما لاخيار فيه كالحجر الصلب

KIFAYAH AL MATHALIB AL RABBANI HAL 105 (FIQH MALIKI)

وَالتيمم بالصعيد الطاهرِ وهو ما ظهر على وجه الارض منهَا من حراب او رمل او حجارة او سابحة وفى الحاشية ويدخل في قَولِهَامنها الخشب غير الصنوع والحشيش والزرع لانه منها صعيد واحترز مما هو على وجهها وليس منها كالرماد ... الى أنْ قَال والخشب إذا دخلته صنعة لايتيمم عليه. اهـ

MURAQI AL FALAH SARH NUR AL IYDZOH HAL 3 (FIQH HANAFI)

ولايَصِحُّ التيمم بنحو الحطب والفِضةِ وَالنحاس والحديد وضابطه ان كل شيءٍ يصير رمادًا ان ينطبع بالاحراق لايجوز به التيمم وإلا جاز. اهـ

AL BAJURI JUZ 1 HAL 102

(تتمة) على فاقد الطهورين وهما الماء والتراب ان يصلى الفرض لحرمة الوقت ويعيده اذا وجد احدهما الخ

HASIYAH AL BUJAIRIMI ALA AL MINHAJ JUZ 2 HAL 233

( التَّوَجُّهُ ) لِلْقِبْلَةِ بِالصَّدْرِ لَا بِالْوَجْهِ(شَرْطٌ لِصَلَاةِ قَادِرٍ )عَلَيْهِ لِقَوْلِهِ تَعَالَى{فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ}أَيْ :جِهَتَهُ وَالتَّوَجُّهُ لَا يَجِبُ فِي غَيْرِ الصَّلَاةِ فَتَعَيَّنَ أَنْ يَكُونَ فِيهَا وَلِخَبَرِ الشَّيْخَيْنِ{أَنَّهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَكَعَ رَكْعَتَيْنِ قِبَلَ الْكَعْبَةِ أَيْ:وَجْهَهَا وَقَالَ هَذِهِ الْقِبْلَةُ}مَعَ خَبَرِ{صَلُّوا كَمَا رَأَيْتُمُونِي أُصَلِّي}فَلَا تَصِحُّ الصَّلَاةُ بِدُونِهِ إجْمَاعًا.أَمَّا الْعَاجِزُ عَنْهُ كَمَرِيضٍ لَا يَجِدُ مَنْ يُوَجِّهُهُ إلَيْهَا وَمَرْبُوطٍ عَلَى خَشَبَةٍ فَيُصَلِّي عَلَى حَالِهِ وَيُعِيدُ وُجُوبًا.

2. Bagaimana hukum usaha menangguhkan haid dengn maksud agar dapat menyelesaikan ibadah haji? Dan bagaimana pula hukum hajinya?.

Jawab:

Boleh, asal tidak membahayakan dan hukum ibadah hajinya sah.

Dasar Hukum:
TALHIS AL MURAD FI FATAWI IBN ZIYAD HAL 247

وَفى فَتَاوى القماط ماحاصله جوازُ استعمال الدواء لمنع الحيض اهـ

QURRAT AL A’IN FI FATAWI AL HARAMAIN HAL 30

مسئلة: إذا استعملت المرأة دواء لمنع دم الحيض او تقليله فإنه يكره مالم يلزم عليه قطع الغسل او قلته اهـ

AL MADZAHIB AL ARBA’AH JUZ 1 HAL 124

اما إذا خرج دم الحيض بسبب دواء فى غيرِ مَوعوده فإنَّ الظاهرَ عندهم لايسمى حيضًا. فَعَلى المرأةِ أَنْ تَصُومَ وَتُصَلِّي وَلَكن عَلَيْهَا أن تُقْضَى الصِّيَامُ احتياطًا لاحتمال أنْ يَكُونَ حَيْضًا وَلا تَنقَضى بِه عِدَّتهَا وَهَذَا بِخلاَفِ مَا إذَا استَعْمَلَتْ دواء ينقطع بهِ الحيضُ فِى غَيْرِ وَقْتِهِ المُعتَادِ فَإِنَّهُ يُعْتَبَرُ طُهْرًا وَتنقَضي به العِدَّه عَلَى أَنَّهُ لاَيَجُوزُ للمرأةِ أَن تَمْنع حَيْضُهَا او تستعمل انزاله إذا كان ذلك يضر صحتها لان المحافَظة على الصحة وَاجبَةٌ. اهـ

Wallaahu A'lamu Bish-showaab



Hasil Bahts Masail PWNU Jatim 1981 di PP. Zainul Hasan Genggong Probolinggo

Pertanyaan:
Ada dua pendapat menurut as-Syafi’i tentang batalnya wudlu bagi orang yang “disentuh” perempuan lain. Yang dipermasalahkan: manakah yang paling utama untuk kita ikuti? Mengikuti pendapat kedua dari imam Syafi’i itu atau pindah madzhab lain? Dan bagaimana hukumnya pindah madzab pada waktu tertentu?

Jawaban:
Mana yang lebih utama, ada dua pendapat: Pertama, boleh memilih antara qoul tsani dan pindah madzab lain. Kedua, lebih baik taqlid pada qoul tsani. Sedangkan pindah madzab pada waktu tertentu adalah boleh.

Dasar Pengambilan Hukum:

1. Hasyiyah Ibnu Hajar ‘Ala al-Idlah Fi Manasiki al-Hajj li al-Nawawi, Hlm. 236

وَفِى الْمَلْمُوْسِ قَوْلاَنِ لِلشَّافِعِىِّ رَحِمَهُ اللهُ، أَصَحُّهُمَا عِنَد أَكْثَرِ أَصْحَابِهِ أَنَّهُ يَنْتَقِضُ وُضُوْءُهُ وَهُوَ نَصُّهُ فِى أَكْثَرِ كُتُبِهِ. وَالثَّانِى لاَ يَنْتَقِضُ وُضُوْءُهُ وَاخْتَارَهُ جَمَاعَةٌ قَلِيْلَةٌ فِى اَصْحَابِهِ وَالْمُخْتَارُ اْلاَوَّلُ.

"Dalam masalah seseorang yang tersentuh dengan wanita lain yang bukan mahramnya, menurut imam Syafii ada dua pendapat. Yang ashoh dari kedua pendapat menurut kebanyakan santrinya (sahabatnya) hal itu merusakkan (membatalkan) wudlunya. Pendapat itu merupakan nash dari imam Syafi’i dalam kebanyakan kitabnya. Sedangkan pendapat kedua tidak membatalkan wudlunya dan pendapat ini dipilih oleh kelompok kecil dari santrinya. Yang muhtar (terpilih) adalah pendapat yang pertama".

2. Bughyatu al-Mustarsyidin, Hlm. 9

يَجُوْزُ تَقْلِيْدُ مُلْتَزِمِ مَذْهَبِ الشَّافِعِىّ غَيْرَ مَذْهَبِهِ أَوِ الْمَرْجُوْحِ لِلضَّرُوْرَةِ اَىِ الْمَشَقَّةِ الَّتِى لاَ تُحْتَمَلُ عَادَةً. وفى سبعة كتب مفيدة ص مانصه: وَاعْلَمْ أَنَّ اْلأَصَحَّ مِنْ كَلاَمِ الْمُتَأَخِّرِيْنَ كَالشَّيْخِ ابْنِ حَجَرٍ وَغَيْرِهِ أَنَّهُ يَجُوْزُ اْلإِنْتِقَالُ مِنْ مَذْهَبٍ إِلَى مَذْهَبٍ مِنَ الْمَذَاهِبِ الْمُدَوَّنَةِ وَلَوْ لِمُجَرَّدِ التَّشَهِّى سَوَاءٌ إِنْتَقَلَ دَوَامًا أَوْبَعْضَ الْحَادِثَاتِ.

"Boleh taqlid (mengikuti) bagi yang tetap yang tetap madzab Imam Syafi’i pada selain madzabnya, atau pada pendapat yang marjuh karena dhorurot. Artinya masyakot (sulit) yang tidak menjadi kebiasaan. Dalam kitab sab’atul kutubi almufidah di jelaskan: ketahuilah sesungguhnya yang ashoh menurut pendapat ulama mutaakhirin (yang akhir-akhir) seperti syekh ibnu hajar dan lainnya. Yaitu boleh pindah madzab ke madzab lain dari beberapa madzab yang telah dibukukan, meskipun hanya untuk keinginan, baik pindahnya itu untuk selamanya atau didalam sebagian kejadian".

3. Sab’atu Kutubi al-Mustafidah, Hlm. 160

اْلأَصَحُّ أَنَّ الْعَامِىَ مُخَيَّرٌ بَيْنَ تَقْلِيْدِ مَنْ شَاءَ وَلَوْ مَفْضُوْلاً عِنْدَهُ مَعَ

وُجُوْدِ اْلأَفْضَلِ مَا لَمْ يَتَتَبَّعِ الرُّخَصُ، بَلْ وَإِنْ تَتَبَّعَهَا عَلَى مَا قَالَهُ عِزُّ الدِّيْنِ عَبْدِ السَّلاَمِ وَغَيْرُهُ.

"Yang ashah, sesungguhnya orang awam (al-am) boleh memilih antara mengikuti pendapat orang yang dikehendaki meskipun pendapat yang diungguli disisinya, padahal ada yang lebih afdlol. Selama ia tidak berturut-turut mengikuti yang ringan (rukhsoh) bahkan meskipun berturut-turut (juga boleh) menurut apa yang dikatakan oleh Imam Izzuddin bin ‘abdi salam dan lain-lainnya".

4. Hamisy I’anatu al-Thalibin, Juz Í, Hlm. 59

وَحِيْنَئِذٍ تَقْلِيْدُ أَحَدِ هَذَيْنِ الْقَوْلَيْنِ أَوْلَى مِنْ تَقْلِيْدِ أَبِي حَنِيْفَةَ.

"Dengan demikian, mengikuti salah satu dari dua pendapat ini lebih baik dari mengikuti madzab Abi Hanifah.

5. Al-Fawaidu al-Madaniyah al-Kubra

إِنَّ تَقْلِيْدَ الْقَوْلِ أَوِ الْوَجْهِ الضَّعِيْفِ فِي الْمَذْهَبِ بِشَرْطِهِ أَوْلىَ مِنْ تَقْلِيْدِ مَذْهَبِ الْغَيْرِ لِعُسْرِ اجْتِمَاعِ شُرُوْطِهِ

"Mengikuti pendapat atau wajah dhoif didalam madzabnya dengan syarat-syaratnya, itu lebih utama dari pada mengikuti madzab-madzab lain, karena sulitnya mengumpulkan sarat-saratnya".

6. Jam’u ar-Risalatain Fi Ta’addudi al-Jum’atain, Hlm. 14

اْلقَدِيْمُ أَيْضًا أَنَّ أَقَلَّهُمْ اِثْنَا عَشَرَ اهـ ثُمَّ إِنَّ تَقْلِيْدَ الْقَوْلِ اْلقَدِيْمِ أَوْلَى مِنْ تَقْلِيْدِ الْمُخَالِفِ ِلأَنَّهُ يَحْتَاجُ أَنْ يُرَاعِيَ مَذْهَبَ الْمُقَلَّدِ بِفَتْحِ اللاَّمِ فِي
الْوُضُوْءِ وَالْغُسْلِ وَبَقِيَّةِ الشُّرُوْطِ، وَهَذَا يَعْسُرُ عَلَى غَيْرِ الْعَارِفِ، فَالتَّمَسُّكُ بِأَقْوَالِ اْلإِمَامِ الضَّعِيْفَةِ أَوْلَى مِنَ الْخُرُوْجِ إِلَى الْمَذْهَبِ اْلآخَرِ.

"Taqlid (mengikuti) pendapat qoul qodim itu lebih baik dari pada mengikuti madzab yang berbeda dengan (madzabnya). Karena hal itu memerlukan menjaga madzab yang diikutinya. Dalam wudlu, mandi dan semua syarat-syarat. Hal ini sulit bagi selain yang mengetahui. Maka berpegang teguh kepada pendapat-pendapat imanya yang dhoif itu lebih baik dari pada keluar menuju madzab yang lain".
Wallaahu A'lamu Bish-showaab


Hasil Bahts Masail PWNU Jatim 1990 di PP. Darussalam Banyuwangi

Deskripsi Masalah: 
Sering kita temui tembok yang nyata-nyata terkena percikan najis misalnya air seni, yang pada waktu pengapuran langsung tanpa disiram dulu hingga menurut dhohirnya menjadi rata seluruh tembok.

Pertanyaan:
Bagaimana hukumnya tembok tersebut najis atau tidak? Apabila najis termasuk ma’fukah atau tidak? Apabila tidak ma’fu bagaimana cara mensucikannya?

Jawaban:
Hukumnya mutanajis, dan tidak ma’fu, sedangkan cara mensucikannya: Apabila masih kelihatan najisnya maka harus dihilangkan dan dibasuh. Apabila sudah tidak kelihatan najisnya maka cukup dengan menyiram air pada bagian luarnya.

Dasar Pengambilan Hukum:
1. Bughyatu al-Mustarsyidin, Hlm. 17

اَمَّا الْمَصْبُوْغُ بِمُتَنَجِّسٍ لَمْ تَتَفَتَّتْ فِيْهِ النَّجَاسَةُ وَالْمَصْبُوْغُ جَافٍ فَيَطْهُرُ بِغَمْسِهِ فِى قُلَّتَيْنِ اَوْ صَبِّ مَاءٍ يَغْمُرُهُ وَاِنْ لَمْ تُضَفِ الْغَسَالَةُ.
"Adapun benda yang dicat dengan benda yang terkena najis, yang najis tersebut tidak lebur pada benda tersebut, dan barang yang dicat tersebut kering, maka dapat disucikan dengan mencelupkannya pada air sebanyak dua qulah, atau menuangkan air yang menggenangi benda tersebut meskipun basuhan itu tidak sampai meluap".

2. Al-Bajuri, Juz I, Hlm. 102

وَكَذَلِكَ لَوْ نُقِعَ الْحَبُّ فِى بَوْلٍ حَتَّى انْتَفَخَ اَوْ طُبِخَ اللَّحْمُ فِى بَوْلٍ فَيَكْفِى جَرْىُ الْمَاءِ عَلَى ظَاهِرِهِمَا وَيُعْفَى عَنْ بَاطِنِهِمَا

"Begitu pula apabila ada biji yang direndam pada air kencing hingga mengembang atau daging yang dimasak pada air kencing, maka cukup menyiramkan air pada bagian luar dari biji atau daging tersebut, sedangkan bagian dalamnya dima’fu".

3. Nihayatu al-Zain, Juz I, Hlm. 8

لَوْ بَنَى الْمَسْجِدَ بِاْلآَجُرِ الْمَعْجُوْنِ بِالزَبْلِ وَفُرِشَتْ اَرْضُ الْمَسْجِدِ بِهِ عُفِىَ عَنْهُ فَتَجُوْزُ الصَّلاَةُ عَلَيْهِ وَالْمَشْىُ عَلَيْهِ وَلَوْ مَعَ رُطُوْبَةِ الرِّجْلِ

"Apabila sebuah masjid dibangun dengan batu merah yang bahan dasarnya bercampur dengan kotoran hewan, kemudian lantai masjid dipasangi dengan batu tersebut maka dima’fu, dan diperbolehkan melakukan sholat dan berjalan di atasnya meskipun kaki dalam keadaan basah".
Wallaahu A'lamu Bish-showaab



Diriwayatkan di dalam shahih Bukhari ketika Rasul saw meminta pendapat kaum anshor untuk berperang di medan Badr maka salah seorang Kaum Anshor berkata : “Yaa Rasulallah kami akan bersamamu, kemanapun engkau pergi kami akan bersamamu kalau engkau masuk ke dalam lautan kami bersamamu ke dalam lautan,tidak satupun yang tersisa dari kami terkecuali ikut bersamamu ke dalam lautan, Barangkali kalau kami mati bersamamu bisa membuatmu gembira".

“datang Malaikat Jibril as pada Nabi saw dan berkata: apa pendapat kalian tentang ahlul Badr diantara kalian?, maka bersabda Rasulullah saw : mereka adalah muslimin yg paling mulia,(atau kalimat yg bermakna demikian), lalu berkata Jibril as : demikian pula yg mengikuti perang Badr dari kelompok malaikat, mereka malaikat yg terbaik” (Shahih Bukhari)

berikut nama-nama Ahlul badr :

1. Sayyidina Muhammad SAW.

2. Abu Bakar as-Siddiq ra.

3. Umar bin Khattab ra.

4. Utsman bin Affan ra.

5. Ali bin Abu Tholib ra.

6. Talhah bin ‘Ubaidillah ra.

7. Bilal bin Rabbah ra.

8. Hamzah bin Abdul Muttolib ra.

9. Abdullah bin Jahsyi ra.

10. Al-Zubair bin al-Awwam ra.

11. Mus’ab bin Umair bin Hasyim ra.

12. Abdur Rahman bin ‘Auf ra.

13. Abdullah bin Mas’ud ra.

14. Sa’ad bin Abi Waqqas ra.

15. Abu Kabsyah al-Faris ra.

16. Anasah al-Habsyi ra.

17. Zaid bin Harithah al-Kalbi ra.

18. Marthad bin Abi Marthad al-Ghanawi ra.

19. Abu Marthad al-Ghanawi ra.

20. Al-Husain bin al-Harith bin Abdul Muttolib ra.

21. ‘Ubaidah bin al-Harith bin Abdul Muttolib ra.

22. Al-Tufail bin al-Harith bin Abdul Muttolib ra.

23. Mistah bin Usasah bin ‘Ubbad bin Abdul Muttolib ra.

24. Abu Huzaifah bin ‘Utbah bin Rabi’ah ra.

25. Subaih (maula Abi ‘Asi bin Umaiyyah) ra.

26. Salim (maula Abu Huzaifah) ra.

27. Sinan bin Muhsin ra.

28. ‘Ukasyah bin Muhsin ra.

29. Sinan bin Abi Sinan ra.

30. Abu Sinan bin Muhsin ra.

31. Syuja’ bin Wahab ra.

32. ‘Utbah bin Wahab ra.

33. Yazid bin Ruqais ra.

34. Muhriz bin Nadhlah ra.

35. Rabi’ah bin Aksam ra.

36. Thaqfu bin Amir ra.

37. Malik bin Amir ra.

38. Mudlij bin Amir ra.

39. Abu Makhsyi Suwaid bin Makhsyi al-To’i ra.

40. ‘Utbah bin Ghazwan ra.

41. Khabbab (maula ‘Utbah bin Ghazwan) ra.

42. Hathib bin Abi Balta’ah al-Lakhmi ra.

43. Sa’ad al-Kalbi (maula Hathib) ra.

44. Suwaibit bin Sa’ad bin Harmalah ra.

45. Umair bin Abi Waqqas ra.

46. Al-Miqdad bin ‘Amru ra.

47. Mas’ud bin Rabi’ah ra.

48. Zus Syimalain Amru bin Amru ra.

49. Khabbab bin al-Arat al-Tamimi ra.

50. Amir bin Fuhairah ra.

51. Suhaib bin Sinan ra.

52. Abu Salamah bin Abdul Asad ra.

53. Syammas bin Uthman ra.

54. Al-Arqam bin Abi al-Arqam ra.

55. Ammar bin Yasir ra.

56. Mu’attib bin ‘Auf al-Khuza’i ra.

57. Zaid bin al-Khattab ra.

58. Amru bin Suraqah ra.

59. Abdullah bin Suraqah ra.

60. Sa’id bin Zaid bin Amru ra.

61. Mihja bin Akk (maula Umar bin al-Khattab) ra.

62. Waqid bin Abdullah al-Tamimi ra.

63. Khauli bin Abi Khauli al-Ijli ra.

64. Malik bin Abi Khauli al-Ijli ra.

65. Amir bin Rabi’ah ra.

66. Amir bin al-Bukair ra.

67. Aqil bin al-Bukair ra.

68. Khalid bin al-Bukair ra.

69. Iyas bin al-Bukair ra.

70. Uthman bin Maz’un ra.

71. Qudamah bin Maz’un ra.

72. Abdullah bin Maz’un ra.

73. Al-Saib bin Uthman bin Maz’un ra.

74. Ma’mar bin al-Harith ra.

75. Khunais bin Huzafah ra.

76. Abu Sabrah bin Abi Ruhm ra.

77. Abdullah bin Makhramah ra.

78. Abdullah bin Suhail bin Amru ra.

79. Wahab bin Sa’ad bin Abi Sarah ra.

80. Hatib bin Amru ra.

81. Umair bin Auf ra.

82. Sa’ad bin Khaulah ra.

83. Abu Ubaidah Amir al-Jarah ra.

84. Amru bin al-Harith ra.

85. Suhail bin Wahab bin Rabi’ah ra.

86. Safwan bin Wahab ra.

87. Amru bin Abi Sarah bin Rabi’ah ra.

88. Sa’ad bin Muaz ra.

89. Amru bin Muaz ra.

90. Al-Harith bin Aus ra.

91. Al-Harith bin Anas ra.

92. Sa’ad bin Zaid bin Malik ra.

93. Salamah bin Salamah bin Waqsyi ra.

94. ‘Ubbad bin Waqsyi ra.

95. Salamah bin Thabit bin Waqsyi ra.

96. Rafi’ bin Yazid bin Kurz ra.

97. Al-Harith bin Khazamah bin ‘Adi ra.

98. Muhammad bin Maslamah al-Khazraj ra.

99. Salamah bin Aslam bin Harisy ra.

100. Abul Haitham bin al-Tayyihan ra.

101. ‘Ubaid bin Tayyihan ra.

102. Abdullah bin Sahl ra.

103. Qatadah bin Nu’man bin Zaid ra.

104. Ubaid bin Aus ra.

105. Nasr bin al-Harith bin ‘Abd ra.

106. Mu’attib bin ‘Ubaid ra.

107. Abdullah bin Tariq al-Ba’lawi ra.

108. Mas’ud bin Sa’ad ra.

109. Abu Absi Jabr bin Amru ra.

110. Abu Burdah Hani’ bin Niyyar al-Ba’lawi ra.

111. Asim bin Thabit bin Abi al-Aqlah ra.

112. Mu’attib bin Qusyair bin Mulail ra.

113. Abu Mulail bin al-Az’ar bin Zaid ra.

114. Umair bin Mab’ad bin al-Az’ar ra.

115. Sahl bin Hunaif bin Wahib ra.

116. Abu Lubabah Basyir bin Abdul Munzir ra.

117. Mubasyir bin Abdul Munzir ra.

118. Rifa’ah bin Abdul Munzir ra.

119. Sa’ad bin ‘Ubaid bin al-Nu’man ra.

120. ‘Uwaim bin Sa’dah bin ‘Aisy ra.

121. Rafi’ bin Anjadah ra.

122. ‘Ubaidah bin Abi ‘Ubaid ra.

123. Tha’labah bin Hatib ra.

124. Unais bin Qatadah bin Rabi’ah ra.

125. Ma’ni bin Adi al-Ba’lawi ra.

126. Thabit bin Akhram al-Ba’lawi ra.

127. Zaid bin Aslam bin Tha’labah al-Ba’lawi ra.

128. Rib’ie bin Rafi’ al-Ba’lawi ra.

129. Asim bin Adi al-Ba’lawi ra.

130. Jubr bin ‘Atik ra.

131. Malik bin Numailah al-Muzani ra.

132. Al-Nu’man bin ‘Asr al-Ba’lawi ra.

133. Abdullah bin Jubair ra.

134. Asim bin Qais bin Thabit ra.

135. Abu Dhayyah bin Thabit bin al-Nu’man ra.

136. Abu Hayyah bin Thabit bin al-Nu’man ra.

137. Salim bin Amir bin Thabit ra.

138. Al-Harith bin al-Nu’man bin Umayyah ra.

139. Khawwat bin Jubair bin al-Nu’man ra.

140. Al-Munzir bin Muhammad bin ‘Uqbah ra.

141. Abu ‘Uqail bin Abdullah bin Tha’labah ra.

142. Sa’ad bin Khaithamah ra.

143. Munzir bin Qudamah bin Arfajah ra.

144. Tamim (maula Sa’ad bin Khaithamah) ra.

145. Al-Harith bin Arfajah ra.

146. Kharijah bin Zaid bin Abi Zuhair ra.

147. Sa’ad bin al-Rabi’ bin Amru ra.

148. Abdullah bin Rawahah ra.

149. Khallad bin Suwaid bin Tha’labah ra.

150. Basyir bin Sa’ad bin Tha’labah ra.

151. Sima’ bin Sa’ad bin Tha’labah ra.

152. Subai bin Qais bin ‘Isyah ra.

153. ‘Ubbad bin Qais bin ‘Isyah ra.

154. Abdullah bin Abbas ra.

155. Yazid bin al-Harith bin Qais ra.

156. Khubaib bin Isaf bin ‘Atabah ra.

157. Abdullah bin Zaid bin Tha’labah ra.

158. Huraith bin Zaid bin Tha’labah ra.

159. Sufyan bin Bisyr bin Amru ra.

160. Tamim bin Ya’ar bin Qais ra.

161. Abdullah bin Umair ra.

162. Zaid bin al-Marini bin Qais ra.

163. Abdullah bin ‘Urfutah ra.

164. Abdullah bin Rabi’ bin Qais ra.

165. Abdullah bin Abdullah bin Ubai ra.

166. Aus bin Khauli bin Abdullah ra.

167. Zaid bin Wadi’ah bin Amru ra.

168. ‘Uqbah bin Wahab bin Kaladah ra.

169. Rifa’ah bin Amru bin Amru bin Zaid ra.

170. Amir bin Salamah ra.

171. Abu Khamishah Ma’bad bin Ubbad ra.

172. Amir bin al-Bukair ra.

173. Naufal bin Abdullah bin Nadhlah ra.

174. ‘Utban bin Malik bin Amru bin al-Ajlan ra.

175. ‘Ubadah bin al-Somit ra.

176. Aus bin al-Somit ra.

177. Al-Nu’man bin Malik bin Tha’labah ra.

178. Thabit bin Huzal bin Amru bin Qarbus ra.

179. Malik bin Dukhsyum bin Mirdhakhah ra.

180. Al-Rabi’ bin Iyas bin Amru bin Ghanam ra.

181. Waraqah bin Iyas bin Ghanam ra.

182. Amru bin Iyas ra.

183. Al-Mujazzar bin Ziyad bin Amru ra.

184. ‘Ubadah bin al-Khasykhasy ra.

185. Nahhab bin Tha’labah bin Khazamah ra.

186. Abdullah bin Tha’labah bin Khazamah ra.

187. Utbah bin Rabi’ah bin Khalid ra.

188. Abu Dujanah Sima’ bin Kharasyah ra.

189. Al-Munzir bin Amru bin Khunais ra.

190. Abu Usaid bin Malik bin Rabi’ah ra.

191. Malik bin Mas’ud bin al-Badan ra.

192. Abu Rabbihi bin Haqqi bin Aus ra.

193. Ka’ab bin Humar al-Juhani ra.

194. Dhamrah bin Amru ra.

195. Ziyad bin Amru ra.

196. Basbas bin Amru ra.

197. Abdullah bin Amir al-Ba’lawi ra.

198. Khirasy bin al-Shimmah bin Amru ra.

199. Al-Hubab bin al-Munzir bin al-Jamuh ra.

200. Umair bin al-Humam bin al-Jamuh ra.

201. Tamim (maula Khirasy bin al-Shimmah) ra.

202. Abdullah bin Amru bin Haram ra.

203. Muaz bin Amru bin al-Jamuh ra.

204. Mu’awwiz bin Amru bin al-Jamuh ra.

205. Khallad bin Amru bin al-Jamuh ra.

206. ‘Uqbah bin Amir bin Nabi bin Zaid ra.

207. Hubaib bin Aswad ra.

208. Thabit bin al-Jiz’i ra.

209. Umair bin al-Harith bin Labdah ra.

210. Basyir bin al-Barra’ bin Ma’mur ra.

211. Al-Tufail bin al-Nu’man bin Khansa’ ra.

212. Sinan bin Saifi bin Sakhr bin Khansa’ ra.

213. Abdullah bin al-Jaddi bin Qais ra.

214. Atabah bin Abdullah bin Sakhr ra.

215. Jabbar bin Umaiyah bin Sakhr ra.

216. Kharijah bin Humayyir al-Asyja’i ra.

217. Abdullah bin Humayyir al-Asyja’i ra.

218. Yazid bin al-Munzir bin Sahr ra.

219. Ma’qil bin al-Munzir bin Sahr ra.

220. Abdullah bin al-Nu’man bin Baldumah ra.

221. Al-Dhahlak bin Harithah bin Zaid ra.

222. Sawad bin Razni bin Zaid ra.

223. Ma’bad bin Qais bin Sakhr bin Haram ra.

224. Abdullah bin Qais bin Sakhr bin Haram ra.

225. Abdullah bin Abdi Manaf ra.

226. Jabir bin Abdullah bin Riab ra.

227. Khulaidah bin Qais bin al-Nu’man ra.

228. An-Nu’man bin Yasar ra.

229. Abu al-Munzir Yazid bin Amir ra.

230. Qutbah bin Amir bin Hadidah ra.

231. Sulaim bin Amru bin Hadidah ra.

232. Antarah (maula Qutbah bin Amir) ra.

233. Abbas bin Amir bin Adi ra.

234. Abul Yasar Ka’ab bin Amru bin Abbad ra.

235. Sahl bin Qais bin Abi Ka’ab bin al-Qais ra.

236. Amru bin Talqi bin Zaid bin Umaiyah ra.

237. Muaz bin Jabal bin Amru bin Aus ra.

238. Qais bin Mihshan bin Khalid ra.

239. Abu Khalid al-Harith bin Qais bin Khalid ra.

240. Jubair bin Iyas bin Khalid ra.

241. Abu Ubadah Sa’ad bin Uthman ra.

242. ‘Uqbah bin Uthman bin Khaladah ra.

243. Ubadah bin Qais bin Amir bin Khalid ra.

244. As’ad bin Yazid bin al-Fakih ra.

245. Al-Fakih bin Bisyr ra.

246. Zakwan bin Abdu Qais bin Khaladah ra.

247. Muaz bin Ma’ish bin Qais bin Khaladah ra.

248. Aiz bin Ma’ish bin Qais bin Khaladah ra.

249. Mas’ud bin Qais bin Khaladah ra.

250. Rifa’ah bin Rafi’ bin al-Ajalan ra.

251. Khallad bin Rafi’ bin al-Ajalan ra.

252. Ubaid bin Yazid bin Amir bin al-Ajalan ra.

253. Ziyad bin Lubaid bin Tha’labah ra.

254. Khalid bin Qais bin al-Ajalan ra.

255. Rujailah bin Tha’labah bin Khalid ra.

256. Atiyyah bin Nuwairah bin Amir ra.

257. Khalifah bin Adi bin Amru ra.

258. Rafi’ bin al-Mu’alla bin Luzan ra.

259. Abu Ayyub bin Khalid al-Ansari ra.

260. Thabit bin Khalid bin al-Nu’man ra.

261. ‘Umarah bin Hazmi bin Zaid ra.

262. Suraqah bin Ka’ab bin Abdul Uzza ra.

263. Suhail bin Rafi’ bin Abi Amru ra.

264. Adi bin Abi al-Zaghba’ al-Juhani ra.

265. Mas’ud bin Aus bin Zaid ra.

266. Abu Khuzaimah bin Aus bin Zaid ra.

267. Rafi’ bin al-Harith bin Sawad bin Zaid ra.

268. Auf bin al-Harith bin Rifa’ah ra.

269. Mu’awwaz bin al-Harith bin Rifa’ah ra.

270. Muaz bin al-Harith bin Rifa’ah ra.

271. An-Nu’man bin Amru bin Rifa’ah ra.

272. Abdullah bin Qais bin Khalid ra.

273. Wadi’ah bin Amru al-Juhani ra.

274. Ishmah al-Asyja’i ra.

275. Thabit bin Amru bin Zaid bin Adi ra.

276. Sahl bin ‘Atik bin al-Nu’man ra.

277. Tha’labah bin Amru bin Mihshan ra.

278. Al-Harith bin al-Shimmah bin Amru ra.

279. Ubai bin Ka’ab bin Qais ra.

280. Anas bin Muaz bin Anas bin Qais ra.

281. Aus bin Thabit bin al-Munzir bin Haram ra.

282. Abu Syeikh bin Ubai bin Thabit ra.

283. Abu Tolhah bin Zaid bin Sahl ra.

284. Abu Syeikh Ubai bin Thabit ra.

285. Harithah bin Suraqah bin al-Harith ra.

286. Amru bin Tha’labah bin Wahb bin Adi ra.

287. Salit bin Qais bin Amru bin ‘Atik ra.

288. Abu Salit bin Usairah bin Amru ra.

289. Thabit bin Khansa’ bin Amru bin Malik ra.

290. Amir bin Umaiyyah bin Zaid ra.

291. Muhriz bin Amir bin Malik ra.

292. Sawad bin Ghaziyyah ra.

293. Abu Zaid Qais bin Sakan ra.

294. Abul A’war bin al-Harith bin Zalim ra.

295. Sulaim bin Milhan ra.

296. Haram bin Milhan ra.

297. Qais bin Abi Sha’sha’ah ra.

298. Abdullah bin Ka’ab bin Amru ra.

299. ‘Ishmah al-Asadi ra.

300. Abu Daud Umair bin Amir bin Malik ra.

301. Suraqah bin Amru bin ‘Atiyyah ra.

302. Qais bin Mukhallad bin Tha’labah ra.

303. Al-Nu’man bin Abdi Amru bin Mas’ud ra.

304. Al-Dhahhak bin Abdi Amru ra.

305. Sulaim bin al-Harith bin Tha’labah ra.

306. Jabir bin Khalid bin Mas’ud ra.

307. Sa’ad bin Suhail bin Abdul Asyhal ra.

308. Ka’ab bin Zaid bin Qais ra.

309. Bujir bin Abi Bujir al-Abbasi ra.

310. ‘Itban bin Malik bin Amru al-Ajalan ra.

311. ‘Ismah bin al-Hushain bin Wabarah ra.

312. Hilal bin al-Mu’alla al-Khazraj ra.

313. Oleh bin Syuqrat ra. (khadam Nabi s.a.w.)

Sungguh telah sampai riwayat pada kami telah berkata Abu Dzarr ra kepada Rasul saw : "Wahai Rasulullah.. seseorang mencintai suatu kaum namun tak mampu beramal seperti amal mereka", maka Rasul saw menjawab : "Engkau wahai Abu Dzarr akan bersama orang yg kau cintai", maka Abu Dzar berkata : "Aku sungguh mencintai Allah dan rasul Nya..!", maka Rasul saw menjawab : "engkau bersama yg kau cintai" (HR Shahih Ibn Hibban, Adabulmufrad Imam Bukhari, Musnad Ahmad dll)

Wahai Allah ... Bangkitkanlah semangat Ahlul Badr pada jiwa pemuda pemudi kami, penuhi jiwa muslimin hingga beridolakan Ahlul Badr, beridolakan Imam Ahlul Badr, Sayyidina Muhammad saw..!
Aamiin aamiin ya robbal alamin




بِسْمِ اللَّهِ الرحمن الرَّحِيمِ
Dengan Asma Allah Yang Maha Pengasih lagi Maha Penyayang

Segala puji bagi Allah yang telah memberi taufiq pada hamba-hambaNya dalam menjalani keutamaan pengabdian dan mencari kesempurnaan kebahagiaan.Shalawat Salam semoga terhaturkan kepada Nabi Muhammad, keluarganya dan para sahabatnya yang sinarannya senantiasa berbintang

Dengan di awali basmalah pengajian kitab Safiinatun Najaah dimulai sesuai petunjuk Nabi Muhammad Shallallaahu 'Alaihi wa sallam dalam sabdanya :

•“Setiap urusan yang baik yang tidak diawali dengan Bismillaahirrahmaanirrahim maka akan terputus dari barokah”. (HR Abu Daud dan dihasankan oleh Ibnu Shalah )

•"Saat Malaikat Jibril datang kepadaku, yang pertama diberikannya kepadaku ialah Bismillaahir rahmaanir rahiimi."(Darulquthni dan Ibnu Umar r.a. )


ARTI HURUF BA (BI) PADA BASMALAH

Huruf ba (bi) adalah huruf jar yang memiliki ta’aluq (ikatan) pada kalimat sebelumnya yang dalam basmalah ini ta’alluqnya di buang bila di tampakkan kira-kira berbunyi ABTADI-U "aku memulai", Sehingga bismillah berarti "saya atau kami memulai dengan nama Allah". Dengan demikian kalimat tersebut menjadi semacam doa atau pernyataan dari pengucap. Atau dapat juga diartikan sebagai perintah dari Allah (walaupun kalimat tersebut tidak berbentuk perintah), "Mulailah dengan nama Allah!".

Huruf bi yang diterjemahkan dengan kata "dengan, bersama" itu dikaitkan dalam benak dengan kata "kekuasaan dan pertolongan". Dengan demikian pengucap basmalah seakan-akan berkata, "dengan kekuasaan Allah dan pertolongan-Nya, pekerjaan yang sedang saya lakukan ini dapat terlaksana".

Pengucapnya seharusnya sadar bahwa tanpa kekuasaan Allah dan pertolongan-Nya, apa yang sedang dikerjakannya itu tidak akan berhasil. Ia menyadari kelemahan dan keterbatasan dirinya tetapi pada saat yang sama-setelah menghayati arti basmalah ini, ia memiliki kekuatan dan rasa percaya diri karena ketika itu dia telah menyandarkan dirinya dan bermohon bantuan Allah Yang Maha Kuasa itu.

Dalam kitab tafsir Mariful Qur’an, Mufti Shafi Usmani RA memberikan analisa secara bahasa tentang makna kata bismillah. Menurut beliau kata bismillah terdiri dari 3 suku kata ba, ism dan Allah. Kata ba memiliki 3 konotasi dalam bahasa Arab :1. Mengekspresikan kedekatan antara dua benda yang satu dengan lainnya hampir tidak memiliki jarak.2. Mencari pertolongan dari seseorang atau sesuatu3. Mencari berkah dari seseorang atau sesuatu

Sungguh luas bila seseorang mendalami sekedar arti BA' yang terdapat pada basmalah seperti apa yang pernah di tuturkan oleh Sayyidina Ali Kw. yang dikutip dalam kitab ‘Iaanah Atthoolibiin “Jika mau aku akan membebani delapan puluh unta untuk memuat makna dari huruf ba dalam kalimat basmalah.”

Seperti halnya pernyataan Imam Assyarbiiny dalam kitab Al-Iqnaa’, “Allah menurunkan sebanyak seratus empat kitab kepada tujuh orang Nabi-Nya, dan seluruh kitab tersebut terkumpul dalam empat kitab, yaitu al-Quran, Taurat, Injil dan Zabur. Dari keempat kitab tersebut terkumpul dalam satu kitab yaitu al-Quran. Dan semua surat yang ada dalam al-Qur`an terkumpul dalam satu surat yaitu al-Fatihah, dan seluruh ayat yang terdapat dalam al-Fatihah terkumpul dalam bismillahir rahmanir rahim. Ada riwayat lain yang menyebutkan bahwa semua yang terdapat dalam kalimat basmalah terkumpul dalam huruf ba dan semua yang terdapat dalam huruf ba terkumpul dalam titiknya”.

---

والحكمة في أن الله سبحانه وتعالى جعل افتتاح البسملة بالباء دون غيرها من الحروف وأسقط الألف من اسم وجعل الباء في مكانها أن الباء حرف شفوي تنفتح به الشفة ما لا تنفتح بغيره ولذلك كان أول انفتاح فم الذرة الإنسانية في عهد ألست بربكم بالباء في جواب بلى

Hikmah Allah menjadikan permulaan BASMALAH dengan huruf BA bukan dengan huruf lainnya dan menghilangkan huruf Alif pada kalimat ISMUN dan meletakkan huruf ba di tempatnya :

Huruf BA adalah huruf yang keluar dari bibir yang saat mengucapkannya bibir terbuka berbeda dengan huruf bibir lainnya (Mim dan Wau) seperti halnya saat terbukanya bibir embrio janin manusia kala kala dalam rahim ibunya saat mengikat janji dengan Allah "Bukankah aku Tuhanmu ? janin tersebut menjawab dengan kalimat yang di awali dengan BA juga yaitu BALAA yang artinya, Ya Engkaulah Tuhanku (Iaanah Atthoolibiin I/5

---

أن الباء حرف شفوي تنفتح به الشفة ما لا تنفتح بغيره ولذلك كان أول انفتاح فم الذرة الإنسانية في عهد ألست بربكم بالباء في جواب بلى وأنها مكسورة أبدا فلما كانت فيها الكسرة والانكسار في الصورة والمعنى وجدت شرف العندية من الله تعالى كما قال أنا عند المنكسرة قلوبهم بخلاف الألف فإن فيها ترفعا وتكبرا وتطاولا فلذلك أسقطت

Huruf Ba adalah huruf JAR yang senantiasa dibaca KASRAH (pecah, kalah) menunjukkan keagungan Tuhan dan kebutuhan seorang hamba yang hatinya senantiasa diliputi rasa gelisah (baca pecah) seperti dalam setiap munajat seorang hamba "Aku adalah hamba yang hatinya selalu terpecah" berbeda dengan alif yang menunjukkan arti tinggi, sombong, panjang, karenanya alif digugurkan dalam lafadz BASMALAH

Iaanah Atthoolibiin I/5

---

( فَائِدَةٌ ) قَالَ النَّسَفِيُّ فِي تَفْسِيرِهِ قِيلَ الْكُتُبُ الْمُنَزَّلَةُ مِنْ السَّمَاءِ إلَى الدُّنْيَا مِائَةٌ وَأَرْبَعَةٌ صُحُفُ شِيثٍ سِتُّونَ وَصُحُفُ إبْرَاهِيمَ ثَلَاثُونَ وَصُحُفُ مُوسَى قَبْلَ التَّوْرَاةِ عَشْرَةٌ وَالتَّوْرَاةُ وَالْإِنْجِيلُ وَالزَّبُورُ وَالْفُرْقَانُ وَمَعَانِي كُلِّ الْكُتُبِ أَيْ غَيْرِ الْقُرْآنِ مَجْمُوعَةٌ فِي الْقُرْآنِ وَمَعَانِي كُلِّ الْقُرْآنِ مَجْمُوعَةٌ فِي الْفَاتِحَةِ وَمَعَانِي الْفَاتِحَةِ مَجْمُوعَةٌ فِي الْبَسْمَلَةِ وَمَعَانِي الْبَسْمَلَةِ مَجْمُوعَةٌ فِي بَائِهَا وَمَعْنَاهَا أَيْ الْإِشَارِيُّ بِي كَانَ مَا كَانَ وَبِي يَكُونُ مَا يَكُونُ زَادَ بَعْضُهُمْ وَمَعَانِي الْبَاءِ فِي نُقْطَتِهَا ا هـ قَالَ شَيْخُنَا ، وَالْمُرَادُ بِهَا أَوَّلُ نُقْطَةٍ تَنْزِلُ مِنْ الْقَلَمِ الَّتِي يُسْتَمَدُّ مِنْهَا الْخَطُّ لَا النُّقْطَةُ الَّتِي تَحْتَ الْبَاءِ خِلَافًا لِمَنْ تَوَهَّمَهُ وَمَعْنَاهَا الْإِشَارِيُّ أَنَّ ذَاتَهُ تَعَالَى نُقْطَةُ الْوُجُودِ الْمُسْتَمَدُّ مِنْهَا كُلُّ مَوْجُودٍ ا هـ .

Arti makna BASMALAH termuat dalam huruf Ba nya :Menurut Syekh Ibrahim dalam kitab Jauharotut Tauhid artinya "BIMAA SYAA-A ALLAAHU KAAN, WA BIMAA LAM YASYA' LAM YAKUN" apa yang di kehendaki Allah pasti wujud, dan yang tidak di kehendakiNya tidak akan wujud, Ada juga yang mengartikan sebagai wujud kata isyarat dari "BII KAANA MAA KAANA, WA BII YAKUUNU MAA YAKUUNU" Hanya sebab Aku (Allah) segala yang telah terjadi dan hanya sebab Aku (Allah) segala yang akan terjadi.Sebagian Ulama ada juga yang menambahkan Makna yang terkandung dalam huruf BA teringkas pada NUQTHOH, titik yang ada pada ALQOLAM (di lauhil mahfuudz) yang menunjukkan bahwa Dzat Allah adalah pusat dari segala sesuatu yang wujud.Wallaahu A'lam

Tuhfatul Habiib I/30-33

---

ومما يتعلق بالبسملة من المعاني الدقيقة ما قيل إن الباء بهاء الله والسين سناء الله والميم مجد الله وقيل الباء بكاء التائبين والسين سهو الغافلين والميم مغفرته للمذنبين

Ada yang mengartikan rahasia di balik makna basmalahBA = BAHAA-ULLAAH = keagungan AllahSIN = SANAA-ULLAAH = kemegahan AllahMIM = MAJDULLAAH = Kemuliaan Allah

Ada juga yang mengartikanBA = BUKAA-UT TAAIBIIN = Tangisan orang-orang yang bertaubatSIN = SAHWUL GHOOFILIIN = Kealpaan orang-orang yang lalaiMIM = MAGHFIROTUHUU LIL MUDZNIBIIN = Ampunan Allah untuk mereka yang berbuat dosa

Dalam arti seberapapun besar dosa seorang hamba dan kealpaan dia asal dia bertaubat dan menyesal dengan bersimpuh dan menangis dihadapanNya, ampunan Allah selalu terbuka.

Iaanah At-Thoolibiin I/4

---

بِسْمِ اللَّهِ الرحمن الرَّحِيمِDengan Asma Allah Yang Maha Pengasih lagi Maha Penyayang

ARTI LAFADZ “ISMI” PADA BASMALAHMenurut Ulama Basyrah lafadz ISMI berasal dari kata SUMUWWI atau SIMUWWI yang bermakna luhur dalam arti sesuatu yang disandari kata ismi haruslah sesuatu yang luhur, tidak memiliki sisi negative dan pusat terhimpunnya penghormatan, perhitungan dan kebijakan. Madzhab Ahli Sunnah wal Jamaah cenderung memilih pendapat ini seperti pernyataan Imam AlQurtubi “Allah Ta’aalaa senantiasa bersifatan dengan asma dan sifat baik sebelum atau sesudah terciptanya makhluq bahkan setelah kemusnahan semua makhluk sekalipun tidak akan mempengaruhi sedikitpun akan keberadaan Allah pada Asmaa dan sifat-sifatNya”,

Berbeda dengan pendapat yang menyatakan bahwa lafadz ISMI berasal dari kata WASMI yang artinya adalah tanda, menurut mereka Allah hanyalah tanda yang di adakan setelah adanya makhluk, sebelum terciptanya makhluk Allah tidak memiliki nama dan sifat begitu juga setelah musnahnya semua makhluk, pendapat ini adalah pendapat Golongan Mu’tazilah, namun secara keseluruhan dua pendapat ini sepakat bahwa ismi hanyalah kata yang bisa berbentuk mufrad (tunggal) atau jamak dan berarti hanyalah hawadits (barang baru) berbeda dengan Dzat Allah sendiri yang Azali

Menurut Imam Syamsuddin Muhammad bin Abil ‘Abbas Ahmad bin Hamzah Ibnu Syihabuddin Ar-Ramli dalam kitab An-Nihaayah penamaan atas sesuatu (biasanya) di pengaruhi oleh 9 unsur :

1. Nama yang sesuai kenyataan melihat bentuknya secara keseluruhan (seperti orang yang di kehendaki bisa berguna di kemudian hari di beri nama ADJI, Hehe)2. Nama yang sesuai kenyataan melihat sebagian bentuk (seperti orang yang hobi memelihara jenggot yang kemudian di beri nama MBAH JENGGOT)3. Nama yang sesuai kenyataan melihat sifat bawaan aslinya (seperti orang yang terlahir dengan warna kulit hitam di beri nama si BLACK)4. Nama yang sesuai kenyataan melihat sifat tambahan (seperti orang yang sulit merapatkan kedua bibirnya di beri nama NGOWOH)5. Nama yang sesuai kenyataan melihat sifat negatifnya (seperti orang yang hobi nonton sepakbola diberi nama GIBOL)6. Nama yang sesuai kenyataan melihat sifat asli dan sifat tambahan (BLACK NGOWOH)7. Nama yang sesuai kenyataan melihat asli dan sifat negative (BLACK GIBOL)8. Nama yang sesuai kenyataan melihat tambahan dan sifat negatif (GINGGO = GIBOL NGOWOH)9. Nama yang sesuai kenyataan melihat sifat asli, sifat tambahan dan sifat negatifnya (BAGINGGO = BLACK GIBOL NGOWOH)

---

PROSES SUMUWWI bisa menjadi ISMI

حذفت لامه تخفيفا لأن الواضع علم أنه يكثر استعماله فخففه ثم سكنت سينه وأتى بهمزة الوصل توصلا وعوضا عن اللام المحذوفة

Lam fiil SUMUWWI (yaitu wau) dibuang karena kebiasaan setiap kata yang diakhirnya huruf ilat (wau dan
ya') memang dibuang seperti kata YADUN yang asalnya YADAWUN kemudian sin nya disukun dan di tangkan hamzah washol untuk membantu mengucapkan permulaan kata yang mati (pelajaran I'lal, maaf agak lupa)

---

Terjadi perbedaan pendapat diantara Ulama tentang hukum membaca BASMALAH pada awal surat BAROO-AH (surat attaubah)

قوله: (ومن ثم حرمت الخ) عليه منع ظاهر وفي الجعبري ما يدل على خلافه فراجعه سم عبارة ع ش قوله م ر: سورة براءة أي فلو أتى بها في أولها كان مكروها خلافا لحج حيث قال بالحرمة اه عبارة شيخنا فتكره البسملة في أولها وتسن في أثنائها كما قاله الرملي، وقيل: تحرم في أولها وتكره في أثنائها كما قاله ابن حج

Menurut Imam ROMLI hukum membaca BASMALAH pada awal surat baraooah adalah MAKRUH sedang menurut Imam Ibnu Hajar membaca basmalah diawal surat hukumnya haram, sedang di tengah surat hukumnya makruh.....

Hawasyi Assyarwaani wa al ‘ubaady II36

---

Bila terjadi pertanyaan apakah BASMALAH dengan susunan redaksi seperti yang kita nikmati sekarang ini hanya tertentu diturunkan pada Nabi Muhammad SAW padahal konon setiap kitab-kitab Allah yang diturunkan sebelum Nabi Muhammad juga di awali dengan BASMALAH ?

ويعرف تفصيل هذه المباحث الخمسة عشر من كلامالشارح وغيره ، والصحيح أن البسملة بهذه الألفاظ العربية على هذا الترتيب من خصائص نبينا محمد وأمته ، وما في سورة النمل جاء على جهة الترجمة عما في الكتاب فإنه لم يكن عربياً حين كتبه وإرساله ، وإن كانت البسملة عربية باعتبار أصل نزولها ، لأنه تعالى لم ينزل كتاباً من السماء إلا باللفظ العربي لكن يعبر عنه كل نبي بلسان قومه يدل لذلك قوله تعالى : ) وما أرسلنا من رسول إلا بلسان قومه ليبين لهم } ) إبراهيم : 4 ) الآية

Kitab2 yang diturunkan oleh Allah yang menggunakan bahasa arab hanyalah alquran, sedang susunan basmalah adalah susunan bahasa arab yang sempurna, andai dalam kitab sebelum alquran juga tertulis basmalah seperti apa yang diceritajan oleh alquran sendiri saat Nabi Sulaiman AS menyurati Balqis dengan di awali basmalah, maka yang di maksud adalah pengertian terjemah basmalahnya bukan susunan bahasa arabnya karena setiap Nabi diturunkan oleh allah disesuaikan dengan bahasa kaumnya, Wallaahu a'lam

--> http://www.piss-ktb.com/2011/08/samudra-bismillah.html




Aqidah Ahlussunnah wal Jama’ah terdiri dari 50 aqidah, di mana yang 50 aqidah ini dimasukkan ke dalam 2 kelompok besar, yaitu:


1. Aqidah Ilahiyyah (عقيدة الهية) dan

2. Aqidah Nubuwwiyah (عقيدة نبوية)

Adapun Aqidah Ilahiyyah terdiri dari 41 sifat, yaitu:


A. 20 sifat yang wajib bagi Allah swt: wujud (وجود), qidam (قدم), baqa (بقاء), mukhalafah lil hawaditsi (مخالفة للحوادث), qiyamuhu bin nafsi (قيامه بالنفس), wahdaniyyat (وحدانية), qudrat (قدرة), iradat (ارادة), ilmu (علم), hayat (حياة), sama’ (سمع), bashar (بصر), kalam (كلام), kaunuhu qadiran (كونه قديرا), kaunuhu muridan (كونه مريدا), kaunuhu ‘aliman (كونه عليما), kaunuhu hayyan (كونه حيا), kaunuhu sami’an (كونه سميعا), kaunuhu bashiran (كونه بصيرا), dan kaunuhu mutakalliman (كونه متكلما).


B. 20 sifat yang mustahil bagi Allah swt: ‘adam (tidak ada), huduts (baru), fana’ (rusak), mumatsalah lil hawaditsi (menyerupai makhluk), ‘adamul qiyam bin nafsi (tidak berdiri sendiri), ta’addud (berbilang), ‘ajzu (lemah atau tidak mampu), karohah (terpaksa), jahlun (bodoh), maut, shamam (tuli), ‘ama (buta), bukmun (gagu), kaunuhu ‘ajizan, kaunuhu karihan, kaunuhu jahilan (كونه جاهلا), kaunuhu mayyitan (كونه ميتا), kaunuhu ashamma (كونه أصم), kaunuhu a’ma (كونه أعمى), dan kaunuhu abkam (كونه أبكم).


C. 1 sifat yang ja’iz bagi Allah swt.


Aqidah Nubuwwiyah terdiri dari 9 sifat, yaitu:


A. 4 sifat yang wajib bagi para Nabi dan Rasul: siddiq (benar), tabligh (menyampaikan), Amanah, dan fathanah (cerdas).


B. 4 sifat yang mustahil bagi para Nabi dan Rasul: kidzib (bohong), kitman (menyembunyikan), khianat, dan baladah (bodoh).


C. 1 sifat yang ja’iz bagi para Nabi dan Rasul.


I. DALIL-DALIL SIFAT WAJIB BAGI ALLAH SWT:


1. Dalil sifat Wujud (Maha Ada): QS Thaha ayat 14, QS Ar-Rum ayat 8, dsb.


2. Dalil sifat Qidam (Maha Dahulu): QS Al-Hadid ayat 3.


3. Dalil sifat Baqa (Maha Kekal): QS Ar-Rahman ayat 27, QS Al-Qashash ayat 88.


4. Dalil sifat Mukhalafah lil Hawaditsi (Maha Berbeda dengan Makhluk): QS Asy-Syura ayat 11, QS Al-Ikhlas ayat 4.


5. Dalil sifat Qiyamuhu bin Nafsi (Maha Berdiri Sendiri): QS Thaha ayat 111, QS Fathir ayat 15.


6. Dalil sifat Wahdaniyyat (Maha Tunggal / Esa): QS Az-Zumar ayat 4, QS Al-Baqarah ayat 163, QS Al-Anbiya’ ayat 22, QS Al-Mukminun ayat 91, dan QS Al-Isra’ ayat 42-43.


7. Dalil sifat Qudrat (Maha Kuasa): QS An-Nur ayat 45, QS Fathir ayat 44.


8. Dalil sifat Iradat (Maha Berkehendak): QS An-Nahl ayat 40, QS Al-Qashash ayat 68, QS Ali Imran ayat 26, QS Asy-Syura ayat 49-50.


9. Dalil sifat Ilmu (Maha Mengetahui): QS Al-Mujadalah ayat 7, QS At-Thalaq ayat 12, QS Al-An’am ayat 59, dan QS Qaf ayat 16.


10. Dalil sifat Hayat (Maha Hidup): QS Al-Furqan ayat 58, QS Ghafir ayat 65, dan QS Thaha 111.


11 & 12. Dalil sifat Sama’ (Maha Mendengar) dan Bashar (Maha Melihat): QS Al-Mujadalah ayat 1, QS Thaha ayat 43-46.


13. Dalil sifat Kalam (Maha Berfirman): QS An-Nisa ayat 164, QS Al-A’raf ayat 143, dan QS Asy-Syura ayat 51.


Dua puluh sifat yang wajib bagi Allah tersebut di atas dibagi kepada 4 bagian, yaitu:


1. Sifat Nafsiyyah. Artinya: Sifat yang tidak bisa difahami Dzat Allah tanpa adanya sifat. Sifat Nafsiyyah ini hanya satu sifat, yaitu: sifat wujud.


2. Sifat Salbiyyah. Artinya: Sifat yang tidak pantas adanya di Dzat Allah swt. Sifat Salbiyyah ini jumlahnya ada lima sifat, yaitu: Qidam, Baqa, Mukhalafah lil Hawaditsi, Qiyamuhu bin Nafsi, dan Wahdaniyyah.


3. Sifat Ma’ani. Artinya: Sifat yang tetap dan pantas di Dzat Allah dengan kesempurnaan-Nya. Sifat Ma’ani ini jumlahnya ada tujuh sifat, yaitu: Qudrat, Iradat, Ilmu, Hayat, Sama’, Bashar, dan Kalam.


4. Sifat Ma’nawiyyah. Artinya: Sifat yang merupakan cabang dari sifat Ma’ani. Sifat Ma’nawyyah ini jumlahnya ada tujuh sifat, yaitu: Kaunuhu Qadiran, Kaunuhu Muridan, Kaunuhu ‘Aliman, Kaunuhu Hayyan, Kaunuhu Sami’an, Kaunuhu Bashiran, dan Kaunuhu Mutakalliman.


II. DALIL-DALIL SIFAT JA’IZ BAGI ALLAH

A. QS Al-Qashash ayat 68

B. QS Al-Imran ayat 26

C. QS Al-Baqarah ayat 284


CATATAN PENTING:


Pokok-pokok Ilmu Tauhid (مبادئ علم التوحيد):


1. Definisi Ilmu Tauhid (حده):


Ilmu yang mempelajari tentang sifat-sifat Allah dan para rasul-Nya, baik sifat-sifat yang wajib, mustahil maupun ja’iz, yang jumlah semuanya ada 50 sifat. Sifat yang wajib bagi Allah ada 20 sifat dan sifat yang mustahil ada 20 sifat serta sifat yang ja’iz ada 1 sifat. Begitupula sifat yang wajib bagi para rasul ada 4 sifat (sidiq. tabligh, amanah, dan fathanah) dan sifat yang mustahil ada 4 sifat (kidzb / bohong, kitman / menyembunyikan, khianat, dan bodoh) serta sifat yang ja’iz ada 1 sifat. 50 sifat ini dinamakan “Aqidatul Khomsin / عقيدة الخمسين “. Artinya: Lima puluh Aqidah.


2. Objek atau Sasaran Ilmu Tauhid (موضوعه): Dzat Allah dan sifat-sifat Allah.


3. Pelopor atau Pencipta Ilmu Tauhid (واضعاه): Imam Abul Hasan Al-Asy’ari (260 H – 330 H / 873 M – 947 M ) dan Imam Abul Manshur Al-Mathuridi ( 238 – 333 H / 852 – 944 M ).


4. Hukum Mempelajari Ilmu Tauhid (حكمه): Wajib ‘ain dengan dalil ijmali (global) dan wajib kifayah dengan dalil tafshili.


5. Nama Ilmu Tauhid (اسمه): Ilmu Tauhid, Ilmu Ushuluddin, Ilmu Kalam dan Ilmu ‘Aqa’id.


6. Hubungan Ilmu Tauhid dengan Ilmu-ilmu lain (نسبته): Asal untuk ilmu-ilmu agama dan cabang untuk ilmu selainnya.


7. Masalah-masalah Ilmu Tauhid (مسائله): Sifat-sifat wajib, mustahil, dan ja’iz bagi Allah swt dan para Rasul-Nya.


8. Pengambilan Ilmu Tauhid (استمداده): Diambil dari Al-Qur’an, Al-Hadits, dan akal yang sehat.


9. Faedah Ilmu Tauhid (فائدته): Supaya sah melakukan amal-amal sholeh di dunia.


10. Puncak Mempelajari Ilmu Tauhid (غايته): Memperoleh kebahagian, baik di dunia maupun akherat dan mendapat ridha dari Allah swt serta mendapat tempat di surga.


maka dengan Demikian, benarlah apa yang di sepakati Ulama akan ciri ciri Islam yang berasaskan Ahl sunnah wal jama'ah


Islam Ahlussunnah wal Jama'ah adalah Islam dengan 4 ciri:

1. berpedoman pada Qur'an, Hadits, Ijma' dan Qiyas.

2. Di bidang Fiqih, bermadzhab kepada salah satu madzhab yang empat ( ImamHanafi, Imam Maliki, ImamSyafii dan Imam Hanbali).

3. Di bidang Aqidah, mengikuti faham Asy'ariyah dan Maturidiyah.

4. Di bidang Tasawuf, mengikuti Imam Abu Qosim al-Junaidi


yang menetang kebijakan dan kesepakatan Jumhur adalah adalah 3 kelompok besar

yaitu


1, Yahudi

2. Wahaby salafy

3. dan Nasrani



di malam-malam penuh berkah...

engkau dinaungi lantunan kalam suci-Nya...

engkau ramai didatangi orang-orang pelantun kalam suci-Nya...

terang benderang rahmat menyinarimu...

kulihat engkau begitu gembira...

kulihat engkau begitu gembira...

kulihat engkau begitu gembira...

begitu gembira di hari tujuh belas...

begitu gembira menyambut yang lebih baik dari seribu bulan...

begitu gembira di ba'da hilangnya mega merah lainnya...

selama bulan urutan sembilan...

tetapi kini...

kulihat engkau dibalik jendela rumahku...

di syawal satu, dua, tiga, sampai tujuh malam ini...

engkau nampak murung...

hanya seberkas sinar teras yang kulihat...

tetapi mudah-mudahan Allah tetap menyinarimu dengan rahmat-Nya...

semoga Allah selalu membuatmu makmur...

dengan mendatangkan hamba-hamba setia-Nya...

mushollaku tercinta...

#merindumu wahai ramadhan...

Jumat, 17 Mei 2013


Ayo maju..
Mobilku melaju cepat..
Dengan membawa impianku..
Semangatlah..
Tuk melaju lebih cepat..
Esok hari cerah..
Menanti..

Di saat..
Rasa cemas datang dan melanda..
Di hati..
Terbayang senyuman..
Yang kurindukan..

Lets go..
Bersatu dengan angin..
Raihlah..
Mimpi-mimpiku..
Ku tak akan pernah menyerah..
Winning run..

Rasakan deru angin..
Larilah sampai tujuan..
Mari genggam kemenangan..
Di tangan ini..